خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: سياسي خارجي

خبرگزاري آسوشيتدپرس در گزارشي درباره‌ي روستاي زرده كه نزديك به 20 سال پيش هدف حمله‌ي شيميايي رژيم بعث به سركردگي صدام قرار گرفت به تشريح آلام و رنج هاي مردم مظلوم اين روستا پرداخت.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در اين مطلب آمده است: روستاييان محلي و زائران در حالي كه چشم‌هاي شان را كه ديگر چيزي را نمي‌ديد، مي‌خاراندند، تلوتلو خوران به اطراف مي‌رفتند. سينه‌هايشان خس خس مي‌كرد و خون بالا مي‌آوردند. حيوانات مي‌لرزيدند و روي زمين مي‌افتادند. پرندگان بي جان از روي درختان به زمين مي‌ريختند. ظرف چند ثانيه 275 نفر مردند.

در ادامه‌ي اين مطلب آمده است: ‌نجات يافتگان اين روستا هنوز مي‌توانند جزئيات آن روز در 19 سال پيش را به ياد آورند. در آن زمان روستاي كوهستاني‌شان در نزديكي مرز عراق هدف حمله سلاح هاي شيميايي صدام قرار گرفت.

آسوشيتدپرس افزود: اين حمله در 22 ژوييه 1988 (31 تير 1367) در حالي صورت گرفت كه روستاييان و صدها زائر از ديگر بخش هاي ايران در خارج از مقبره‌اي مقدس در زرده - واقع در 700 كيلومتري غرب تهران- دور هم جمع شده بودند تا مراسمي مذهبي را به جا آورند.

احمد حسيني كه هفت عضو خانواده اش را در اين حمله از دست داد و هنوز آثار مشهود سوختگي روي دست و پاهايش به چشم مي ‌خورد، گفت: « بستگان ما فقط براي چند دقيقه از درد رنج كشيدند و بعد مردند اما ما، بازماندگان آن حمله نزديك به 20 سال است كه زندگي زجرآور و دردناكي را تحمل مي كنيم.»

بر اساس اين گزارش علي حسن المجيد، از هوداران اصلي صدام، به خاطر رهبري حمله‌ي نظامي عليه كردهاي شمال عراق در سال 1980 به مرگ محكوم شد. مبارزه اي كه شامل حملات شيميايي عليه شهرهاي كردنشين بود و او را به نام مستعار "علي شيميايي" ملقب كرد.

اين گزارش حاكي است: اما ايراني‌ها از اين غمگين هستند كه هيچ نشانه اي از اجراي عدالت براي دهها حمله ي شيميايي كه صدام عليه شهرهاي ايراني در طول جنگ خونين دو كشور در سال‌هاي 1980-1988 صورت داد، وجود ندارد.

اين گزارش حاكي است: خاطره‌ي اين حملات هم چنان در ايران پر رنگ است. روز پنج شنبه ايران بيستمين سالروز اولين حمله‌ي شيميايي به اين كشور را گرامي داشت.

حمله‌ي كه در تاريخ 28 ژوئن 1987 (7 تير 1366) در سردشت 120 كشته و 6000 زخمي به جاي گذاشت.

در ادامه‌ي اين گزارش آمده است: روزنامه‌ها‌ي ايران به طورمعمول اخباري كوتاه از سربازان قديمي منتشرمي كند كه به علت شيميايي شدن جان مي بازند.

در زرده دهها تن از بازماندگان هنوز هم از اثرات آن حمله رنج مي‌برند؛ از آنهايي كه براي تمام عمرشان فلج شدند گرفته تا آنهايي كه به سرفه هاي مزمن مبتلا شده اند.

آسوشيتدپرس افزود: زرده كه در آن زمان 700 سكنه داشت و تعداد ساكنين آن امروز نيز همان اندازه است مورد حمله‌ي گاز اعصاب قرار گرفت. گازي كه پيش از كشتن فرد را به تشنج و فلج مبتلا مي‌كند.

سنجان سليم زاده كه 65 ساله است وقتي كشته شدن چهار تن از بستگانش در آن حمله را به ياد آورد با دو دست خود به صورتش كوبيد.

وي بر سر مزار آنها گفت: « با دستان خودم دختر و نوه هايم را خاك كردم.»

سليم زاده در اوايل دهه‌ي 80 پاي راستش را از دست داد و بر روي بازويش آثار زخم هايي است كه برخورد تركش دريك حمله هوايي برايش به همراه آورده است.

بر روي پلاكاردي كه بر درختي در نزديكي او آويزان است نوشته شده : «به كدامين گناه كشته شدند؟»

در اين گزارش آمده است: نيروي نظامي صدام در حملات شيميايي عليه ايران و در شمال عراق از گازهاي اعصاب و خردل استفاده كرد. حملات عراق عليه جماعت كرد عراقي از جمله حمله به حلبچه با گازهاي شيميايي در سال 1988 كه به كشته شدن 5000 تن منجر شد در سراسر جهان معروف شد.

در ادامه با اذعان به بي اعتنايي جامعه‌ي بين المللي به جنايات صدام عليه ايران آمده است: برعكس چنين حملاتي عليه ايران كه در بحبوحه ي جنگي خونين به وقوع پيوست و حدود يك ميليون كشته در هر دو كشور برجاي گذاشت مورد توجه بسيار كمي قرارگرفت. طبق برآورد ايران حدود 5000 ايراني در حملات شيميايي كشته شدند و 100هزار نظامي قديمي و غير نظامي از آثار قرار گرفتن در معرض اين حملات رنج مي برند.

آسوشيتد پرس افزود: ايران از دادگاه ويژه‌ي عراق كه اعضاي رژيم مخلوع صدام حسين را محاكمه مي كند خواست تا صدام را براي جنايات جنگي در طول جنگ ايران - عراق محكوم كند اما رهبر سابق عراق در ماه دسامبر به اتهام جنايت عليه بشريت و جنايات جنگي مربوط به سركوبي شيعيان شهر دوجيل در سال 1982 به دار آويخته شد. اين دادگاه قرار است به مواردي ديگر عليه دار و دسته‌ي سابق صدام بپردازد اما هنوز با برگزاري دادگاه مربوط به جنگ با ايران موافقت نكرده است.

در ادامه‌ي اين مطلب مي خوانيم: ايراني‌ها از اجراي عدالت درباره‌ي صدام خوشحال شدند اما از اينكه او به حملاتش عليه آنها پاسخ نداد متاثر شدند.

فريدون حسيني كه پنج عضو خانواده اش را در حمله‌ي زرده از دست داده است، گفت: ما از اينكه توسل صدام به سلاح شيميايي عليه ايران به اين شكل ناديده گرفته شد، دلسرد شديم. من مي خواستم كه صدام فقط بگويد چرا دستور استفاده از سلاح شيميايي عليه مردم كشورم را صادر كرد.

حسيني كشورهاي غربي را براي فراهم كردن سلاح هاي شيميايي صدام در اين حملات مقصر دانست و گفت : « آنها در اين جنايت هولناك شريك جرم هستند.»

اين روستاييان گلايه دارند كه جهان زرده را ناديده گرفته است.

منصور صفري يكي از بازماندگان اين واقعه گفت: « چطور است كه وقتي چند خرچنگ مي ميرند رسانه‌هاي غربي به شكل گسترده‌اي از آن مي‌نويسند اما شما مرگ دردآور صدها انسان به خاطر استفاده از سلاح كشتار جمعي را ناديده مي گيريد؟»

او گفت : « ما نسلي فراموش شده هستيم.»

انتهاي پيام

مکانهای باستانی و کهن ایران زمین

قلعه يزد گرد ساسانی ، زرده ، دالاهو ، کرمانشاه  

 مجموعه بناهای يادمانی قلعه يزدگرد در هجده کيلومتری سه راهی ريجاب به سرپل ذهاب قرار دارد. اين مجموعه با وسعت تقريبی چهل کيلومتر مربع از سمت شمال غرب با پرتگاه تندی به جلگه ذهاب و از طرف شمال و شرق به صخره های پلکانی دالاهو محدود می شود. بر اساس اولين تحقيقات و کاوش های باستان شناسی در اين منطقه و بر طبق گچ بری های مکشوفه از بنای معروف به «گچ گمبد» زمان ساخت اين مجموعه به دوره ساسانی نسبت داده شد. اما کاوش های بعدی در اين منطقه نشان داد بسياری از مجموعه بناهای اين محوطه متعلق به به اواخر دوره اشکانی است. اين مجموعه شامل چند محوطه است:

 ديوار گچ: خطی از استحکامات به طول دو و نيم کيلومتر و عرض دو تا چهار متر است و با قلوه و لاشه سنگ به همراه ملاط گچ ساخته شده است. سرتاسر نمای خارجی اين ديوار با مجوعه ای از برج های نيم دايره ای شکل تقويت شده است.

 آشپزخانه: در انتهای پايين ديوار مجموعه ای از استحکامات قرار دارد و به احتمال زیاد محل استقرار سربازان بوده است.

 دروازه: دو برج منفرد در ابتدای ديوار دفاعی قرار گرفته است. اين مکان دروازه خوانده می شود.

 جای دار: در حال حاضر اين محوطه بين باغ های روستای «زرده» قرار دارد. آثار بر جای مانده در اين محوطه نوعی استحکامات دفاعی با ديوارها و برج های تعبيه شده در آن را نشان می دهد. اين بنا احتمالاً ترکيبی از دژ قلعه برای کل محوطه بوده است.

 تپه رش: در سطح اين محوطه مقدار زيادی سفال از دوره های مختلف به دست آمده است.

 قلعه يزدگرد: اين بنا در يکی از بلندترين ارتفاعات قرار دارد. اطراف اين قلعه را حصاری با برج های نيم دايره ای شکل احاطه کرده است. قطر اين برج ها بن دو تا شش متر است و با فاصله شش تا شانزده متر از يکديگر قرار گرفته اند.

 گچ گمبد: اين محوطه که به نام «ميدان» نيز شناخته می شود دارای وسعت تقريبي 800×400 متر است. اطراف اين مجموعه را حصاري با برج های نيم دايره ای شکل در بر گرفته است. در قسمت جنوبی آن پرديس و در قسمت شمالی آن کاخی به چشم می خورد و تزيينات گچی بسياری از داخل آن به دست آمده است.

 قلعه داور: اين بنا در داخل روستای «بان گمبد» قرار دارد. کاوش های باستان شناختی نشان داده است که اين بنا آتشکده ای از دوره ساسانی بوده و در اويل اسلام با الحاق فضاهايی به آن تبديل به کارگاه شيشه گری شده است.

 نقاره خانه: اين بنا در شمال شرقی بنای قلعه يزدگرد و بر روی ارتفاعات قرار دارد. اين بنا برج ديده بانی بود.

 آشياب: اين بنا در شمال غربی بنای قلعه يزدگرد و بر روی ارتفاعات قرار گرفته است. اين بنا نيز برج ديده بانی بود.

مجموعه تاريخي قلعه يزدگرد در دامنه كوههاي دالاهو در محدودۀ دهستان ريجاب از توابع بخش مركزي شهرستان دالاهو واقع است . اين مجموعه از چندين بنا و محوطه محصور شده در ديواري عظيم و بلند تشكيل شده است . بناي موسوم به قلعه داور يكي از اجزاء تشكيل دهندۀ اين مجموعه و در درون محدودۀ روستاي كنوني زرده است . اين بنا در حال حاضر در ميان خانه هاي مسكوني و بافت رو به گسترش بخش موسوم به بان گمبد يا بان گنبد محصور شده است . ضلع شمالي اين بنا با مدرسه راهنمايي روستاي زرده ، ضلع غربي و جنوبي منازل مسكوني و در ضلع شرقي اراضي زراعي و باغات ديده مي شود .

كاوشها و پژوهشهاي نخستين اين محوطه از سوي كيل صورت گرفته است . در خلال كاوشهاي هيئت كانادايي در مجموعه قلعه يزدگرد در يك فصل كاري ( سال 1978 ) كاوشهايي نيز در اين محوطه صورت گرفت . در اين سال كيل با توجه به ضرورت تمايز نام اين محل كه در ميان مردم محلي به عنوان قلعه خوانده مي شد با ساير بناها و مجموعه هاي مشابه پراكنده در محدودۀ جغرافيايي قلعه يزدگرد ، اين مكان را به تبعيت از نام مالك زمين قلعه داور خواند .